تاریخچه اتوبوس شهری درجهان
اتوبوس سطح های پایین اولین بار در سال 1960 به عنوان اتوبوس های فرودگاهی در اروپا پا به عرصه وجود نهادند . تقریباً 30 سال بعد در اروپا از این اتوبوس ها در سیستم حمل و نقل عمومی استفاده شد . در اوایل 1992 اتوبوس New Flyer D40LF اولین اتوبوس سایز استاندارد و بادوامی بود که توسط شرکت های حمل و نقل ایالات متحده امریکا و کانادا به کار گرفته شد . تعدادی از شرکت های حمل و نقل آمریکای شمالی استفاده از اتوبوس های سطح پایین را به عنوان راهی برای دسترسی آسان تر تمامی مسافرین –اعم از بزرگسال، توانجو، کهنسال، کودک، والدینی که با کالسکه اند و افرادی که زنبیل یا بسته دارند- و همچنین کاهش مدت توقف در ایستگاه برگزیده اند .

در اروپا نیز سرعت استفاده از اتوبوس های سطح پایین بدون هیچ قاعده و قانونی در حال افزایش است . در تحقیقات به عمل آمده از سوی نیروهای بازار در مورد راه حلی برای حرکت و دستیابی افراد توانجو به اتوبوس، اروپایی ها به این نتیجه رسیده اند که اتوبوس سطح پایین و رمپ آن بهتر از اتوبوس سطح پایین و لیفت( بالابر) است . آنها دریافتند که اتوبوس سطح پایین یک راه حل بهتر برای همه افراد جامعه خواهد بود . اغلب تولیدکنندگان اتوبوس در اروپا اتوبوس سطح پایین عرضه می‌کنند . این اتوبوس ها اساساً از ارتفاع ورودی 320 میلی متر ( 6/12 اینچ ) برخوردارند و توانایی زانوزدن تا 250 میلی متر ( 8/9 اینچ ) را دارند . اداره حمل و نقل آلمان در گزارش سالانه خود در سال 1992 اعلام کردند که از سال 1988 تا 1992، تعداد 3905 دستگاه اتوبوس شهری low
loor-f توسط تولیدکنندگان آلمان تولید شده است ؛ البته مناطقی که جاده‌های چندان پیشرفته‌ای ندارند هنوز اتوبوس های معمولی درخواست می‌کنند.
[ویرایش] تعریف اتوبوس های شهری (سطح پایین)
در گزارشی که در چهل و نهمین کنگره بین المللی اتحادیه بین المللی حمل و نقل عمومی( UITP ) ارائه شد، تعریف زیر از یک اتوبوس low-floor مطرح گردید :
اتوبوس شهری اتوبوسی است که بین درهای اول و دوم، کف خودرو کاملا پایین آمده و سطح آن به اندازه کافی پایین است به نحوی که در راهرو و بین درها و در مجاورت درها هیچ پله‌ای لازم نیست. به منظور دسترسی به کف اتوبوس بدون استفاده از پله در درب ورودی، فاصله کف از زمین می بایست 380 میلی متر (15 اینچ ) و یا کمتر باشد ( این در حالی است که فاصله کف از زمین در اتوبوس های معمولی تقریباً 890 میلی متر- 35 اینچ – است ) . Level کف در قسمت عقب اتوبوس می بایست بیشتر باشد . تا کنون از دو شیوه عمومی برای افزایش ارتفاع کف در انتهای اتوبوس استفاده شده است . یک شیوه استفاده از پله از قسمت کف سازه تا برجستگی انتهای اتوبوس و روش دیگر استفاده از رمپ ما بین این دو سطح.
از لحاظ تاریخی ، تعداد اتوبوس های سطح پایین در اروپا بیشتر از اتوبوس های موجود در بازارهای امریکا وکانادا بوده است . بعضی می گویند که اتوبوس های اروپایی راهرو پایین بودند نه سطح پایین زیرا صندلی های آنها همه بر یک سکو قرار داشتند . از این شیوه معمولاً در امریکای شمالی استفاده نمی‌شود. با این وجود ، بیشتر مدل های جدید اتوبوس های شهری اروپایی کفی صاف و هموار بین درهای اول و دوم دارند (بعضی از آنها در قسمت درب ها دارای سراشیبی هستند). طرح نهایی خانواده اتوبوس low–floor ، اتوبوسUltra Low Floor است . در این اتوبوس نه تنها همانند اتوبوس های low–floor کف حد واسط دو درب صاف و بدون پله است بلکه تا انتهای اتوبوس نیز اختلاف سطح ندارد ؛ لذا در این خودرو نصب درب سوم بدون پله امکان پذیر است . مزایای این اتوبوس از اتوبوس low–floor به مراتب بیشتر است.
مزایای اتوبوس سطح پایین
•  تسریع در پیاده و سوار شدن کلیه مسافران ( اعم از بزرگسال ، توانجو ، کهنسال ، کودک ، والدینی که با کالسکه اند و افرادی که زنبیل یا بسته دارند) .                                                                                                                                                       
•    مدت زمان سوار شدن یک معلول بین 2/0 تا 7/0 ثانیه و پیاده شدن بین 3/0 تا 7/2 ثانیه سریعتر می‌شود (مدت زمان سوار شدن با ویل چیر نصف سوار شدن با لیفت است).                                                                                                                   
•    پایداری بیشتر به علت پایین بودن مرکز ثقل اتوبوس .                                                                                                    
•    کاهش زمان توقف در ایستگاه‌ها .
•    کاهش حادثه در پیاده و سوار شدن مسافر .
•    فرمان پذیری خیلی خوب اتوبوس

معرفی مدیر عامل

سرپرست سازمان اتوبوسرانی
عبدالهادی طاهری

ورود کاربران

حاضرین در سایت

ما 196 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

Go to top